Googlers in de spreekkamer zijn niet meer te negeren

door , gepubliceerd in categorie 'Communicatie, Gezondheidzorg, Internet' op 14 Januari 08 - 20:52
Deze tags zijn gebruikt: brainsuckers / gezondheidszorg / google / internet / spreekkamer

"We had never met, but as we talked on the phone I knew she was Googling me."

Met deze zin begint een artikel in het tijdschrift Time magazine uit november 2007. Dr. Scott Haig beschrijft hoe hij te maken krijgt met een patiënt met chronische pijn. Deze patiënt had voor het fysieke gesprek al uitgebreid gegoogled over haar aandoening, over de mogelijke oplossingen en over mogelijke behandelaars. Haig voelde zich geintimideerd door deze actieve online zorgconsument, genaamd Susan:

"Susan had chosen me because she had researched my education, read a paper I had written, determined my university affiliation and knew where I lived. It was a little too much — as if she knew how stinky and snorey I was last Sunday morning."

In het artikel gaat hij een stap verder. Hij noemt deze 'Susan' een brainsucker:

"By the time they come in, they've visited many other docs already — somehow unable to stick with any of them. They have many complaints, which rarely translate to hard findings on any objective tests. They talk a lot."

Het zint Haig duidelijk niet dat deze Googler zijn tijd verdoet. Hij besluit snel dat hij haar niet kan behandelen en verwijst haar door naar een andere arts. Een arts waar, wat blijkt, Susan (volgens Haig 'queen, perhaps, of all Googlers') allang een afspraak mee had ingepland.

Haig lijkt zich niet te kunnen verenigen met een tijdperk waarin het Internet een belangrijke informatiebron voor patiënten vormt. Het artikel heeft tot veel reacties op weblogs (bijvoorbeeld op het Well-blog van The New York Times) geleid. Enkele dagen geleden publiceerde Rahul K. Parikh, M.D. op het online tijdschrift Salon.com ook een reactie 'Is there a doctor in the mouse?'. In zijn artikel schetst deze arts een goed beeld van zorg, internetgebruik en de rol / uitdaging voor medisch specialisten.

Parikh legt in één alinea de vinger op de zere plek:

"The problem with Haig's article, other than petulance, is that he's ignoring every single Internet trend in healthcare over the past decade. The medical establishment, in fact, has taken way too much time to understand that the Internet is a disruptive innovation that has overturned the status quo. It has leveled the playing field between expert and novice -- in this case, doctor and patient. While some doctors like Haig may find that challenge threatening to their status as an expert, the Web is now providing the kind of information doctors need to be aware of if we want to continue to be good at our job, and the kind of trends that can help patients be smarter and healthier."

Een, volgens mij, welbekende plek voor menig arts. Het Internet in de spreekkamer is niet meer weg te denken. Zorgconsumenten staan klaar met hun een internetkennis en -contacten en verwachten van de expert een gelijkwaardige status, waarbij de expert toelicht, verklaart en openstaat voor een gesprek in plaats van alleen een consult.

Het artikel van dokter Parikh is de moeite van het lezen waard. Niet alleen stelt hij een mening tegenover dokter Haig ook geeft hij een interessant voorbeeld uit de wereld van de kindergeneeskunde. In de late jaren negentig gingen ouders vaccinaties weigeren, omdat dit volgens sommige (ook online) verhalen autisme zou veroorzaken. De online informatieuitwisseling werd genegeerd met als resultaat dat er door de artsen steeds minder tegen de publieke opinie te doen viel. Parikh constateert dat er ook een andere mogelijkheid was:

Would things have been different if we had engaged our patients from the get-go by providing them with alternative Web sites, scrutinizing and rebutting anti-vaccine "science," or posting studies demonstrating vaccine safety in the public domain? I would answer, emphatically, yes.

Opnieuw een goed punt van Parikh. Het is voor artsen beter om online naar de juiste informatie te wijzen, dan de online wereld te negeren. Het is ook beter aan te sluiten bij goede initiatieven en in de online wereld te reageren op onjuiste informatie. Je moet als arts ook bij die dorpspomp zijn waar de zorg wordt besproken, en die staat niet in je spreekkamer.

Aan het slot van het artikel benoemd Parikh het belang van enkele online health2.0-sites als Organized Wisdom en WebMD boven een algemene zoekmachine als Google:

But doctors need to know about them so that along with a prescription for a medication or lab test, they can give patients a prescription for information that informs, empowers and helps patients be smarter and healthier.

Op het artikel van Parikh is ook al weer uitgebreid gereageerd op Salon.com zelf en op weblogs. De discussie is dan ook nog lang niet klaar, maar staan de Nederlandse artsen al klaar voor de verdere 'verGoogle-isering' van de spreekkamer? Is het misschien een idee om binnen medische opleidingen aandacht te besteden aan de Google-ende zorgconsument en hoe je als arts juist je voordeel daarmee kan doen?

| | |

Nog geen commentaar:

Geef commentaar:

Geen trackbacks:

Trackback link: